Kijk naar mij

Ik besta zolang jij kijkt

Ik knip en herschik wat al zichtbaar is. Gezichten, momenten, beloften van echtheid. In de collage wordt alles nabij, maar niets werkelijk aangeraakt.

"Kijk naar mij" klinkt als een uitnodiging, maar is een bevel dat niemand uitspreekt en iedereen gehoorzaamt. Beelden herhalen zich tot ze overtuigen. We kijken naar internet projecties en vergeten dat het licht elders vandaan komt.

Draden groeien uit schermen, wortels zoeken houvast in pixels. Alles lijkt verbonden, maar de aanraking blijft uit. Wat overblijft is een stille twijfel of iemand nog werkelijk ziet.