Flora synthetica

Wat groeit, groeit nu eerst in mijn denken

Uit de planten familie: ArtefactaceaeIn 

Wat groeit, groeit hier niet meer uit aarde, maar uit idee.

Deze planten behoren niet tot een landschap, maar tot een gedachte. Ze zijn geen voortzetting van natuur, maar haar mogelijke nasleep. Waar ooit wortels in grond verdwenen, verschijnen hier structuren uit kunststof, draad en ontwerp, vormen die herinneren aan groei, zonder nog werkelijk te groeien.

De mens heeft altijd geprobeerd planten na te maken. Kunstbloemen, decoraties, simulaties. Maar imitatie is hier niet het doel. Deze plant vormen zijn geen kopieën, maar afwijkingen. Ontwerpen die vertrekken vanuit de logica van de natuur, om daar vervolgens van los te breken.

Wat hier verschijnt is een flora van herinnering. 

Niet de plant zelf, maar het idee dat van haar is overgebleven.

In een tijd waarin ecosystemen verdwijnen, verschuift ook onze verhouding tot het organische. De plant wordt model. De bloem wordt ontwerp. Groei verplaatst zich van bodem naar verbeelding, van biologie naar techniek.

Deze objecten lijken relikwieën uit een toekomst die misschien al begonnen is: een wereld waarin natuur niet meer vanzelfsprekend aanwezig is, maar wordt nagebouwd, bedacht, opnieuw samengesteld.

Tussen hoop en verlies, tussen constructie en verlangen, verschijnt hier een nieuwe botanica, een flora die niet leeft, maar nog wel herinnert aan wat leven ooit was.

En misschien is dat de metamoderne spanning van deze werken: dat zij tegelijk afscheid nemen van natuur, en haar toch blijven zoeken.